จัดทำโดย
นาย เพชรณะภา ชูวงศ์ รหัสนักศึกษา 5121302946 กลุ่มเรียน 201
สาขาวิชาศิลปกรรมออกแบบนิเทศศิลป์
E-mail : pechnapa11@gmail.com เบอร์โทร : 0860161631
เอกสารนี้เป็นส่วนหนึ่งในรายวิชาเทคโนโลยีเพื่อการออกแบบนิเทศศิลป์ รหัสวิชา arti3319
ข่าวสารเทคโนโลยีที่สนใจแปลสรุปและนำเเสนอ
Google Glass มอบอำนาจให้กับการสังเกตการณ์
ที่มาของภาพ : http://www.guardian.co.uk/technology/2013/jul/02/google-glass-review-augmented-reality
I'd expected a lot more from Google Glass. The hype around this wearable device – a pair of glasses which incorporate a little screen in the top right of your right eye's field of vision – has been colossal since the release of the first teaser video in April 2012.
Glasses that let you see a map without using your smartphone! Hands-free Googling! Sergey Brin, the Google co-founder who had been spotted wearing them in a carefully careless manner on the New York subway, suggested that using a smartphone was "emasculating", and the company sold around 10,000 to "explorers" who are, right now, its guinea pigs. It's the future – or is it?
I'd thought so, until I had a tryout with a pair. My reaction? They're great for particular uses, but you're going to struggle to find a use for them all the time. They're not going to replace looking at your smartphone any time soon. Emasculation may be here to stay, Mr Brin.
I'm a fan of wearable computing. I own a Pebble watch, and love it. If someone calls or texts my smartphone, the number and/or the message pops up, with no need to take the phone out of my pocket. I've tried ski goggles which displayed my speed and altitude, as well as a map of the ski resort showing runs and lifts. Back in the 1990s, when virtual reality was all the rage, I tried some of the early models made by a company called Virtuality which incorporated little displays to show you a virtual world, just like Google Glass does (except Virtuality's didn't show anything else).
So I was expecting a lot from Google Glass. Perhaps too much.
The device, lent to me by one of the explorers (whom I won't name, as Google has been known to disable devices), is pleasantly light. You can wear it without lenses, so you just have the frame, and a little lens above your eye. It doesn't feel strange, though of course weirdness is in the eye of the beholder. And I wear that Pebble, so don't ask me for style tips. The frame is made of titanium, which you can happily bend to fit your face without breaking.
Getting started
You turn Glass on by tilting your head up, or tapping the side of the frame. This activates the tiny screen. It then just shows the time, and the phrase "OK Glass", which seems to float about six inches in front of the right of your face.
Say "OK Glass", or tap the side again, and you get a menu – options such as "Google … ", "take a picture", "record a video", "get directions to … ", "send a message to … ", "make a call to … ", "hang out with … " – the latter being a shared video feed. All require a smartphone connected via Wi-Fi or Bluetooth to function. Otherwise Glass is just a fancy low-res camera.
The menu is too long to fit onto the screen, so you have to learn to tilt your head up or down to see the others (though after time you'd remember them).
You then say aloud what you want: "Get directions to King's Cross", or "Google 'how high is the Empire State Building'". The voice recognition is accurate, though it misfired a few times on the Empire State Building, which we tried a few times for our film. The results are read back to you by a microphone just beside your ear using bone conduction, so it's almost inaudible to outsiders.
Of course, you won't have been inaudible. By this stage you've already given your instructions to the crowded train carriage. You're also wearing something that makes you look like something from Star Trek's Borg, with no lenses. Normal people don't do this. If you were worried about what people think of you using this technology, you might not have left the house.
Taking pictures and videos is easy. You don't even have to say: "OK Glass, take a picture". You can just press a button on the top of the sidepiece, or hold it down for video. There's no warning to anyone around you that you're doing so, no red light, no audible click. That seems like a potential privacy concern, and very different from the situation that has pertained ever since mobile phones became camera phones.
The best use for Glass, said the explorer who lent it to me, is for maps. You don't have to pull your smartphone out of your pocket when you're walking around somewhere unfamiliar. All you do is ask for directions, and it updates the display.
OK Glass, that's great. But is it worth the estimated $500 (£330) to $1,000 cost? It's hard to see, especially considering the nitty-gritty of trying to make the device work nicely with a smartphone, which consumed about half an hour of our time as we tried to join Wi-Fi networks (it can't join password-protected ones) and link over Bluetooth (it kept dropping the connection).
The right swipes
There's also the perplexity involved in finding your way around the system. Go deeper than the main menu and you can view the pictures you've taken, searches you've made, directions you've taken, all shown chronologically. You can change settings. This is all done by swiping the sidepiece with a finger – back or forward, and then up or down. Swipe the wrong way, however, and you've deleted a video without warning. Oops. There's a lack of obvious controls in the interface. Adding apps is going to remain a geek's pastime for some time.
I can see niche markets that will embrace Glass. Anyone whose job requires having both hands free or looking up details (from a manual?) will find them a boon. Surgeons have already found uses for them. I can imagine delivery drivers and repair mechanics getting plenty of use from them too, for taking a picture of a signature at an address, or of a faulty part and its replacement. The potential there is huge.
For the ordinary person, though, I can't quite see it. Most people don't walk around needing to Google things. We use our phones for tasks. The idea of Glass seems to be that rather than us shaping the tool – pulling out a camera (phone) to take a picture or video, or doing a search or sending a text when we need to – the tool tries to shape us, reminding us that we should be Googling at all times, taking part in Google Hangouts, getting directions from Google Maps.
There are Twitter and Facebook apps, and one from the New York Times, but in a world where we're already in a state of constant distraction, this seems like a step too far for no obvious return. Glasses used to be something that helped you see the world better. For the average person, Google Glass feels like something that would make you see the world less, and replace it with a world seen through a giant corporation's interests, funnelled through a tiny screen suspended above one eye.
สรุปเนื้อหา : SkinVision ชาร์ลส์อาร์เธอร์การทดสอบ Google Glass นวัตกรรมล่าสุด ในการ ย้ายไปสู่เทคโนโลยี ที่สวมใส่ได้ มันมีเมนูเสียงที่ควบคุมวิดีโอ และความสามารถ ในภาพรวม มีทั้งแผนที่, การค้นหาและการเชื่อมต่อมาร์ทโฟน นอกจากนี้ยังมีตัวเลือกในการปรับแต่งเลนส์ ในเฟรมไททาเนียมที่คงทน ใช้งานด้วยการสวมเหมือนแว่นตา จะมีจอเล็กๆที่มุมขวา ใช้คำสั่งเสียง
“ok glass” เพื่อเริ่มการทำงานของระบบ จะมีเมนูปรากฎบนหน้าจอ เพื่อรับคำสั่งต่อไป เป็นระบบ การทำงานที่สะดวกสบาย กล่าวได้ว่าเป็นเทคโนโลยีที่ก้าวไปสู่ยุคของการใช้งานเทคโนโลยี ที่ไร้ขีดจำกัด อีกก้าวหนึ่งเลยทีเดียว
แปลจาก Google translate
ผมคาดว่าจะมากขึ้นจาก Google แก้ว hype รอบอุปกรณ์สวมใส่นี้ - แว่นซึ่งรวมกันเป็นหน้าจอเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มุมบนขวาของสนามตาขวาของคุณจากการมองเห็น - ได้รับมหาศาลตั้งแต่รุ่นของวิดีโอทีเซอร์ครั้งแรกในเมษายน 2012
แว่นตาที่ช่วยให้คุณเห็นแผนที่โดยไม่ต้องใช้มาร์ทโฟนของคุณ! แฮนด์ฟรี Googling! Sergey Brin, Google ร่วมก่อตั้งที่ได้รับการเห็นใส่พวกเขาในลักษณะประมาทอย่างระมัดระวังบนรถไฟใต้ดินนิวยอร์กบอกว่าใช้มาร์ทโฟนก็คือ "emasculating" และ บริษัท ขายประมาณ 10,000 จะ "สำรวจ" ที่มีตอนนี้ , หมูพริกของตน มันเป็นอนาคต - หรือมันคืออะไร?
ผมคิดว่าเป็นเช่นนั้นจนกว่าฉันจะมีการทดลองกับคู่ ปฏิกิริยาของฉัน พวกเขากำลังดีสำหรับการใช้งานเฉพาะ แต่คุณจะต่อสู้เพื่อหาใช้สำหรับพวกเขาตลอดเวลา พวกเขาไม่ได้ไปแทนที่กำลังมองหาที่มาร์ทโฟนของคุณเวลาเร็ว ๆ นี้ ทำให้อ่อนแออาจจะเป็นที่นี่อยู่นาย Brin
ฉันเป็นแฟนของคอมพิวเตอร์เครื่องแต่งตัว ฉันเป็นเจ้าของนาฬิกาที่ Pebble และรักมัน ถ้าโทรใครบางคนหรือตำรามาร์ทโฟนจำนวนและ / หรือข้อความปรากฏขึ้นโดยไม่จำเป็นต้องใช้โทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าของฉัน ฉันได้พยายามแว่นตาสกีซึ่งแสดงความเร็วและระดับความสูงของฉันเช่นเดียวกับแผนที่ของสกีรีสอร์ทแสดงวิ่งและลิฟท์ ย้อนกลับไปในปี 1990 เมื่อความเป็นจริงเสมือนเป็นทั้งหมดวิโรธผมพยายามบางส่วนของรุ่นแรกที่ทำโดย บริษัท ที่เรียกว่า Virtuality ซึ่งเป็น บริษัท ที่แสดงเพียงเล็กน้อยที่จะแสดงให้คุณเห็นโลกเสมือนจริงเพียงเช่น Google แก้วไม่ (ยกเว้น Virtuality ไม่ได้แสดงอะไรเลย อื่น)
ดังนั้นฉันถูกคาดหวังมากจาก Google แก้ว บางทีอาจจะมากเกินไป
อุปกรณ์ที่ยืมมาให้ฉันโดยหนึ่งในนักสำรวจ (ซึ่งฉันจะไม่ตั้งชื่อเป็น Google ได้รับทราบเพื่อปิดการใช้งานอุปกรณ์) เป็นแสงเป็นสุข คุณสามารถสวมใส่ได้โดยไม่ต้องเลนส์ดังนั้นคุณก็มีกรอบและเลนส์น้อยกว่าตาของคุณ มันก็ไม่ได้รู้สึกแปลก แต่แน่นอนความแปลกประหลาดที่อยู่ในสายตาของคน และฉันสวมใส่ Pebble ที่ดังนั้นไม่ต้องถามฉันสำหรับเคล็ดลับสไตล์ กรอบทำจากไทเทเนียมซึ่งคุณมีความสุขที่สามารถโค้งงอเพื่อให้พอดีกับใบหน้าของคุณโดยไม่ทำลาย
เริ่มต้นใช้งาน
คุณเปิดกระจกโดยการเอียงหัวของคุณขึ้นหรือแตะที่ด้านข้างของกรอบ นี้เปิดใช้งานหน้าจอเล็ก ๆ จากนั้นก็เพียงแค่แสดงให้เห็นว่าเวลาและวลี "แก้ว OK" ซึ่งดูเหมือนว่าจะลอยประมาณหกนิ้วในด้านหน้าของด้านขวาของใบหน้าของคุณ
พูดว่า "ตกลงแก้ว" หรือแตะที่ด้านข้างอีกครั้งและคุณจะได้รับเมนู - ตัวเลือกเช่น "Google ... ", "ถ่ายภาพ", "บันทึกวิดีโอ", "ขอเส้นทางไปยัง ... ", "ส่งข้อความไปยัง ... "," โทรไป ... "," ออกไปเที่ยวกับ ... "- หลังเป็นภาพวิดีโอที่ใช้ร่วมกัน ทั้งหมดมาร์ทโฟนจำเป็นต้องมีการเชื่อมต่อผ่าน Wi-Fi หรือ Bluetooth ทำงาน แก้วเป็นอย่างอื่นเป็นเพียงกล้องความละเอียดต่ำแฟนซี
เมนูยาวเกินไปให้พอดีบนหน้าจอเพื่อให้คุณต้องเรียนรู้ที่จะเอียงศีรษะของคุณขึ้นหรือลงไปดูคนอื่น ๆ (แม้ว่าหลังจากเวลาที่คุณจะจำได้)
จากนั้นคุณพูดออกมาดัง ๆ สิ่งที่คุณต้องการ: "ขอเส้นทางไปยังคิงส์ครอ" หรือ "Google 'วิธีการที่สูงเป็นตึก Empire State Building" การจดจำเสียงที่ถูกต้องแม้ว่ามันจะคลำไม่กี่ครั้งบนตึก Empire State Building ซึ่งเราพยายามไม่กี่ครั้งสำหรับภาพยนตร์ของเรา ผลที่ได้อ่านกลับมาให้คุณโดยไมโครโฟนเพียงข้างหูของคุณโดยใช้การนำกระดูกดังนั้นมันเกือบจะไม่ได้ยินให้กับบุคคลภายนอก
แน่นอนคุณจะไม่ได้รับการได้ยิน โดยในขั้นตอนนี้ที่คุณได้รับแล้วคำแนะนำของคุณกับการขนส่งรถไฟที่แออัด คุณกำลังสวมอะไรบางอย่างที่ทำให้คุณมีลักษณะเหมือนอะไรบางอย่างจาก Star Trek ของแอนเดอด้วยเลนส์ที่ไม่มี คนปกติไม่ทำเช่นนี้ ถ้าคุณเป็นห่วงเกี่ยวกับสิ่งที่คนคิดของคุณโดยใช้เทคโนโลยีนี้คุณอาจจะไม่ได้ออกจากบ้าน
การถ่ายภาพและวิดีโอเป็นเรื่องง่าย คุณไม่ได้มีการพูดว่า: "แก้วตกลงถ่ายภาพ" คุณก็สามารถกดปุ่มที่ด้านบนของ sidepiece หรือถือมันลงสำหรับวิดีโอ มีคำเตือนไม่ให้ทุกคนรอบตัวคุณว่าคุณกำลังทำเช่นนั้นไม่มีแสงสีแดงโดยไม่ได้เสียงอะไร ที่ดูเหมือนว่าต้องการความเป็นส่วนตัวกังวลที่อาจเกิดขึ้นและแตกต่างอย่างมากจากสถานการณ์ที่ได้เป็นเรื่องนับตั้งแต่โทรศัพท์มือถือกลายเป็นโทรศัพท์มือถือกล้อง
การใช้งานที่ดีที่สุดสำหรับแก้วกล่าวว่าการสำรวจที่ยืมไปให้ฉันเป็นสำหรับแผนที่ คุณไม่ได้ที่จะดึงมาร์ทโฟนของคุณออกมาจากกระเป๋าของคุณเมื่อคุณกำลังเดินไปรอบ ๆ ที่ไม่คุ้นเคยที่ไหนสักแห่ง ทั้งหมดที่คุณทำคือการขอเส้นทางและการปรับปรุงการแสดงผล
แก้วตกลงที่ดี แต่มันจะคุ้มค่าที่ประมาณ $ 500 (£ 330) ถึง $ 1,000 ค่าใช้จ่าย? มันยากที่จะเห็นโดยเฉพาะการพิจารณาสารัตถะของความพยายามที่จะทำให้การทำงานของอุปกรณ์อย่างกับมาร์ทโฟนซึ่งการบริโภคประมาณครึ่งชั่วโมงของเวลาของเราในขณะที่เราพยายามที่จะเข้าร่วม Wi-Fi เครือข่าย (มันไม่สามารถเข้าร่วมป้องกันด้วยรหัสผ่าน คน) และเชื่อมโยงผ่านบลูทู ธ (มันเก็บไว้ลดลงการเชื่อมต่อ)
swipes ขวา
นอกจากนี้ยังมีความฉงนสนเท่ห์ที่เกี่ยวข้องในการหาทางของรอบระบบ ไปลึกกว่าเมนูหลักและคุณสามารถดูภาพที่คุณได้ถ่ายการค้นหาที่คุณได้ทำทิศทางที่คุณได้ดำเนินการทั้งหมดตามลำดับที่แสดง คุณสามารถเปลี่ยนการตั้งค่า นี้จะกระทำโดยรูด sidepiece ด้วยนิ้ว - กลับหรือไปข้างหน้าและจากนั้นขึ้นหรือลง รูดทางที่ผิดอย่างไรและคุณได้ลบวิดีโอโดยไม่มีการเตือน อุ่ย มีการขาดการควบคุมที่เห็นได้ชัดในอินเตอร์เฟซของ การเพิ่มปพลิเคชันจะยังคงเป็นงานอดิเรกที่ geek สำหรับบางเวลา
ฉันสามารถดูตลาดที่จะโอบกอดแก้ว ทุกคนที่มีหน้าที่ต้องใช้มือทั้งสองข้างมีฟรีหรือเงยหน้าขึ้นมองรายละเอียด (จากคู่มือ?) จะพบพวกเขาสิ่งที่เป็นประโยชน์ ศัลยแพทย์ได้พบแล้วความหมายสำหรับพวกเขา ผมสามารถจินตนาการขับรถส่งสินค้าและการซ่อมแซมกลศาสตร์การเดินทางมากมายในการใช้งานจากพวกเขาเกินไปสำหรับการถ่ายภาพของลายเซ็นตามที่อยู่หรือเป็นส่วนหนึ่งของความผิดพลาดและเข้ามาแทนที่ มีศักยภาพเป็นอย่างมาก
การที่คนธรรมดา แต่ฉันไม่สามารถค่อนข้างจะเห็นมัน คนส่วนใหญ่ไม่จำเป็นต้องเดินไปรอบ ๆ สิ่งที่ Google เราใช้โทรศัพท์ของเราสำหรับงาน ความคิดของแก้วน่าจะเป็นที่มากกว่าเราสร้างเครื่องมือ - ดึงออกกล้อง (โทรศัพท์) เพื่อถ่ายภาพหรือวิดีโอหรือทำค้นหาหรือส่งข้อความเมื่อเราต้อง - เครื่องมือพยายามที่จะรูปร่างเราเตือน เราว่าเราควรจะ Googling ตลอดเวลาการมีส่วนร่วมใน Hangouts Google รับทิศทางจาก Google Maps
มี Twitter และ Facebook ปพลิเคชันและหนึ่งจากนิวยอร์กไทม์สมี แต่ในโลกที่เราอยู่ในสถานะของความว้าวุ่นใจอย่างต่อเนื่องนี้ดูเหมือนว่าขั้นตอนเกินไปสำหรับผลตอบแทนที่ชัดเจนไม่มี แว่นตาที่ใช้จะเป็นสิ่งที่ช่วยให้คุณเห็นโลกที่ดีกว่า ที่คนทั่วไป, Google แก้วรู้สึกเหมือนบางสิ่งบางอย่างที่จะทำให้คุณเห็นโลกน้อยลงและแทนที่ด้วยโลกเห็นผ่านความสนใจของ บริษัท ยักษ์, เซาเธิร์นผ่านหน้าจอขนาดเล็กที่แขวนอยู่เหนือตาข้างหนึ่ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น